| zondag 23 september 2012 | ||
| 18:00 |
Recensie Rootstime
Trouwe lezers van deze rubriek weten intussen dat we ons zelden of nooit gaan verdiepen in de hoes van een album of het eventueel bijhorende boekje alvorens we de plaat in kwestie eerst een paar keer beluisterd hebben. In sommige gevallen is dat om niet bevooroordeeld te raken, in andere dan weer omdat de hoes afstotend werkt of ook nog om ons geheugen te testen als we er een paar covers op vermoeden. Heel anders is het gesteld met het debuutalbum van André van den Boogaert. Toen we de omslag, waarin de plaat zich bevond, openden, voelden we ons onweerstaanbaar aangetrokken tot de hoes. Die is van ongeziene schoonheid. Er staat namelijk een schop op , voorzien van ingekerfde F-Holes en een speciale “Schopkoffer” ernaast al was het bestemd voor een gitaar. De titel is al even sprekend: “ Met modder in mijn bloed”, verwijzend naar het boerengeslacht uit Baarle waarvan hij afkomstig is maar evenzeer verwijzend naar de Bluesmodder die hem ontegensprekelijk door de aders stroomt.
De man is u waarschijnlijk wel bekend als de gitarist van het uitstekende Bradley’s Circus maar hier gaat hij dus solo, ons liedjes presenterend over zichzelf en zijn omgeving. Hij brengt ze in zijn eigen taal, het Brabants Nederlands en met muzikale invloeden van Blues, Country en Jazz.Zeggen dat we na de eerste beluisteringen onder de indruk waren is een understatement van formaat, we werden gewoon van onze sokken geblazen ! niet door de snelheid waarmee er gespeeld wordt, er zitten namelijk vooral ballads tussen de nummers, maar wel door de intensiteit en kracht die de songs uitstralen.
Tekstueel is André ronduit briljant. In het prima verzorgde, bijhorende boekje kan je ’s mans teksten erop nalezen. Niet dat de zangpartijen onverstaanbaar zouden zijn maar wel vanuit het oogpunt dat die teksten haast uitgroeien als waren het gedichten op muziek. Dit alles leidt bijwijlen tot echte pareltjes en kippenvelmomenten. “Het kind is groot” is zo een nummer dat niemand onberoerd kan laten. Zeker luisteraars die, net als André, hun beide ouders op korte tijd hebben verloren, zullen moeite hebben om hun tranen te bedwingen. Er is niet alleen dat gegeven, de onderhuidse woede die opborrelt in een song als “Hey God” wordt door de man netjes binnen de lijntjes gehouden maar je voelt zijn verdriet en ergernis, subliem verwoord.
Muzikaal verkent het album diverse stijlen, opener “Het is morgen pas dat de wereld vergaat” neigt naar country. De weemoedige vioolstrepen van Alex Akela en het strak gehouden snarenspel van Dusty Cigar zorgen alvast voor een aftrapper van formaat. Het jazzy uptempo nummer “Speedfest 09” lijkt een wat vreemde eend in de bijt, maar het wat stuitende muzikale tintje past echter perfect bij het turbulente karakter van het nummer. “Voor nu en altijd” is dan weer een mijmerend, traag voortschuivend nummer dat je zo zou situeren bij de ondergaande zon op het strand van een of ander Grieks eiland, niet in het minst door de bouzoukibijdrage van Demis Lossifidis uiteraard. In diezelfde sfeer kan je “Alleen en bang” situeren, intriest als basis en gekleurd door het weemoedige accordeonspel, repeattoets gegarandeerd.
Het is verdomd moeilijk om afstand te nemen van André’s songs en tekstgeschrijf. We hebben niet de gewoonte om zo een groot aantal songs te citeren in één en dezelfde recensie maar hier kan je niet om de rode draad in het verhaal heen. Elke song apart heeft recht van bestaan maar allen zijn ze essentieel onderdeel in de complete verhaallijn. Onverwerkte emoties, bijblijvende momenten uit zijn leven, pakkend en beklijvend beschreven. Soms word je ongemakkelijk als je luistert naar de liedjes. Zo een moment situeert zich in “Haar morgens die zien grijs”. De man geeft zich kwetsbaar bloot, gevoelig maar verborgen achter een harnas, groots in eenvoud !
De meest bluesy song, volgens het geijkte stramien dan toch, is het titelnummer. Met gesmaakte harmonicabijdrage van Lidewij Veenhuis is dit tegelijk misschien het meest toegankelijke nummer. Lekker rauw en agressief. “Rauw” is trouwens het meest illustrerend als je het karakter van het album wilt omschrijven, de release wemelt van de , al dan niet, verborgen pareltjes maar geeft zich niet zomaar gewonnen.
Maar na een paar beluisteringen gaat het aan je kleven als, euh, modder ! De passie waarmee de gevoelens geuit worden werkt verslavend, hypnotiserend. Het pallet aan muzikale sferen dat geserveerd wordt bij de boeiende teksten is oud en verfrissend tegelijk. Iets in mij zegt dat André van den Boogaert nog niet uitgeschreven is. Er borrelt nog iets in de man waardoor ons waarschijnlijk nog meerdere, zeg maar, donkere, dreigende, zompige, modderige releases te wachten staan. Recht uit het hart, eerlijk, spontaan, de noodzaak voelend bepaalde gebeurtenissen van zich af te schrijven. Dichter, muzikant, artiest pur-sang. Dit is een absolute aanrader !
Luc Meert
